Ferry (39) ligt overhoop met flatbewoners die sigaretten roken voor zijn raam

“Noem me maar Ferry”, zegt de verdachte, hij weet namelijk dat mensen in Opmerkelijke Zaken, een wekelijkse rubriek op de website van Rijnmond, altijd een andere naam krijgen. “Ja, naar Ferry Bouman uit de misdaadserie Undercover. Heb je die gezien?”

De verslaggever van Rijnmond vraagt: “Zeker. Maar wil je echt zo heten? Ferry is een drugshandelaar. Een crimineel.” De verdachte: “Ja, maar hij is ook heel lief, zeker voor zijn partner Daniëlle.”

Het wordt dus Ferry, ook al lijkt de verdachte in de verste verten niet op de Brabantse pillenboer uit Undercover, gespeeld door Frank Lammers. De Ferry die deze middag op de gang van de Rotterdamse rechtbank zit, is lang en slank. Hij heeft een pluizig baardje en draagt klassieke kleding: een overhemd, een colbertje, een pantalon en loafers. Het proces dat op stapel staat, gaat ook geenszins over drugs. Wel over een asbak, een ijzeren staaf en een verscheurde Turkse familie.

Zaal 5

Ferry en de verslaggever hebben elkaar al eens eerder ontmoet. In januari dit jaar zaten ze op dezelfde plek, wachtend op het moment dat de deur van rechtszaal 5 open zou gaan. Ferry viel toen extra op, want hij had een baby bij zich. Een jongetje van een paar maanden oud, dat kalm in de Maxi Cosi zat.

Toen de kersverse vader eindelijk naar binnen mocht, was er twee uur verstreken. En was zijn planning totaal in de war. “Ik moet nu met de baby naar het consultatiebureau”, zei Ferry tegen de rechter. Die toonde begrip en bood excuses aan voor de trage gang van zaken. De rechtszaak werd uitgesteld. “Ik zie je eind april!”, riep Ferry daarna vrolijk tegen de verslaggever. 

Van de islam naar het christendom

Tijd voor de herkansing dus. Maar ook nu lopen de zittingen weer uit. De wachttijd is wel minder: een half uur. Ferry weet de tijd wel te vullen. Hij praat honderduit, onder meer over zijn roots. Hij werd opgevoed als moslim, zegt hij. “Maar ik ben overgestapt naar het christendom. En toen uit de familie gestoten.” Lachend zegt hij: “Ik ben een soort Lale Gül.”

De Schiedammer zegt ook dat zijn oudere broer Hamza hem vanaf zijn puberteit heeft geterroriseerd. “Ik ben psychisch en fysiek door hem mishandeld. Daar heb ik PTSS aan overgehouden. Zo erg dat ik niet meer kan werken. Ik ben afgekeurd." In de familie is er ook ruzie om een erfenis, zegt Ferry.

Dan zwaait de deur van de rechtszaal open en mag de verdachte zijn verhaal gaan doen. Zodra Ferry op zijn stoel zit, biedt de rechter nog een keer zijn verontschuldigingen aan. "U heeft wéér lang moeten wachten, meneer."

Pampers voor de kleine

Ferry heeft geen advocaat en voert zijn eigen verdediging. Om kosten te besparen, heeft hij aan de verslaggever uitgelegd. Want hij heeft het niet breed. Natuurlijk, er zijn zogeheten pro deo advocaten. Maar daarvoor had hij wel een kleine eigen bijdrage moeten betalen. Ferry: "Van dat geld koop ik liever Pampers voor de kleine."

Aan het begin van de zitting somt de officier van justitie op waar Ferry van verdacht wordt. Een van de kwesties heeft te maken met zijn oudere broer Hamza. Die zou door Ferry bijna van zijn sokken zijn gereden tijdens een ruzie op straat. "Klopt niks van", beweert de verdachte. "Ik heb foto's die dat kunnen bewijzen."

"Die wil ik graag zien", zegt de rechter. Ferry loopt naar voren en zet zijn laptop op tafel. De officier van justitie is ook benieuwd naar de foto's en staat op. Met z'n drieën buigen ze zich over het scherm. "U ziet het", zegt Ferry, "ik rijd mijn broer niet aan, maar hij springt voor mijn wagen. Kijk maar naar de richting van zijn armen. Dat is toch geen wegspringen?"

"Mooie auto trouwens", zegt de rechter over de glanzende Mini Cooper.

Springen op de motorkap in Vlaardingen

Ferry lijkt de eerste slag te hebben gewonnen. "Maar", zegt de rechter als iedereen weer zit, "toen was er even later nog een voorval op een kade in Vlaardingen, waarbij iemand op de motorkap van een geparkeerde auto stond te springen. Het was de Volkswagen van Hamza en de springer? Dat zou u zijn geweest."

"Van de dader ontbreekt in dit geval een goed signalement", pareert Ferry. "Het zou iemand in sportieve kleding zijn geweest. Maar mijn stijl is juist heel klassiek."
De rechter: "Iemand heeft gezien dat u in uw rode Mini aan kwam rijden."
Ferry: "Mogelijk is iemand anders met mijn auto daar naartoe gegaan. Ik leen mijn auto wel eens uit aan familie. Maar daarover hoef ik hier geen verklaring af te leggen, want als het om familie gaat, kan ik mij beroepen op mijn verschoningsrecht."

De rechter: "Maar er is dus een getuige, die gezien heeft dat u daar reed."
Ferry: "In de rechtspraak geldt: één getuige is geen getuige."
De rechter: "U heeft zich goed voorbereid, meneer."
Ferry: "Danku."

Ze zeiden: je kankerhuis krijgt een aanslag. En staken met messen in mijn deur."

De laatste kwestie waar de rechter het over wil hebben, is een burenruzie. Daarbij zou Ferry een aantal personen hebben klemgereden en schrik aan hebben gejaagd door te zwaaien met een stalen pijp. Aanleiding? Roken op de galerij van een Schiedamse flat.

Ferry ergerde zich groen en geel aan familieleden van de buurvrouw, die almaar voor zijn raam stonden te paffen. Zijn huis ging er enorm van stinken, zegt hij. En inderdaad, toen was de asbak die de buren gebruikten opeens weg. Of Ferry dat gedaan heeft, laat hij in het midden. Maar feit is dat er na middernacht acht man bij hem aanklopten om verhaal te halen. "Het zijn Tokkies", zei Ferry eerder op de gang.
Nu, tegen de rechter: "Ze zeiden: je kankerhuis krijgt een aanslag. En staken met messen in mijn deur."

'Ze zaten me te jennen'

Ferry voelde zich niet meer veilig, zegt hij, en besloot om een confrontatie uit de weg te gaan. Samen met zijn vrouw, die toen hoogzwanger was, verliet hij het huis en stapte in de auto. Een deel van de boze smokers ging achter hem aan, beweert de verdachte. Uiteindelijk kwamen ze met hun wagen voor die van hem rijden en werd er almaar op de rem getrapt. "Ze zaten me te jennen, te zieken."

"Hoe zit het dan met die stalen buis?", wil de rechter weten.
Ferry zegt dat hij inderdaad een stalen pijp in zijn auto had om zich mee te verdedigen. Maar hij heeft daar niemand mee geslagen.

Hij staat weer op van zijn stoel en laat de rechter en de officier foto's zien op zijn laptop. "Kijk maar hoe ik juist door hén ben klemgereden."

Strenge eis

Als Ferry weer op zijn plek zit, kijkt hij even op zijn telefoon. "Meneer de rechter", zegt hij, "mag ik alstublieft mijn parkeeractie even verlengen?"
"U bent hier een keer voor niks geweest. Dus u krijgt van mij alle ruimte", zegt de rechter. Met een knipoog: "Ik bied u de maximale dienstverlening van de Rotterdamse rechtbank."

Snel maakt Ferry de boel in orde. Daarna hoort hij aan wat de officier van justitie voor hem in petto heeft. Ondanks het charmante verweer van de verdachte denkt zij toch dat het Ferry was die op de auto van zijn broer heeft staan springen. En ze acht hem ook schuldig aan de bedreiging van de groep rokers. Ze eist 80 uur taakstraf, waarvan 30 uur voorwaardelijk. En een contactverbod met de rokersclan.

Ferry reageert teleurgesteld als hij het laatste woord krijgt. "Ik vind het een strenge eis", zegt hij. "Ik weet het even niet meer. Ik ben flabbergasted."

Het Vonnis

De rechter is Ferry gunstig gezind. Volgens hem heeft de Schiedammer hier en daar de schijn tegen, maar is er teveel twijfel. "En dan moet ik u vrijspreken."

Op het gezicht van Ferry verschijnt een grote glimlach. "Dankuwel", zegt hij tegen de rechter. Die spreekt de hoop uit dat zich geen nieuwe conflicten meer zullen voordoen. "Want lieve vrede is een hoop waard."

Doordat Ferry op alle fronten vrijspraak heeft gekregen, vervallen de schadeclaims van zijn broer en twee personen die zeggen dat ze doodsangsten hebben uitgestaan door Ferry en zijn stalen pijp. Het scheelt hem 1000 euro. Ferry: "Daar kan ik een heleboel luiers van kopen."

De namen Ferry en Hamza zijn gefingeerd. Hoe ze in werkelijkheid heten, is bekend bij de redactie.

Dit is een artikel van onze mediapartner Rijnmond.