Meisje heeft littekens van elektriciteitskabels, toch ontkent stiefvader mishandeling

De verdachte was samen met de moeder van het meisje aanwezig bij de zitting. Op een paar meter afstand zat het slachtoffer zelf, inmiddels 18 jaar oud, samen met haar oma.

De zaak draait om zware beschuldigingen. Volgens justitie zou de man zijn stiefdochter meerdere keren hebben geslagen met kabels, een stoel en andere harde voorwerpen. Ook zou hij haar hebben geslagen met zijn vuisten en vlakke hand, haar keel hebben dichtgeknepen en haar hoofd tegen een deur hebben geduwd. Het meisje was in die periode tussen de 8 en 13 jaar oud.

‘Niet herinneren’

“Het is voor mij ook een schrik, ik kan me het niet herinneren”, zegt de verdachte als de rechter vraagt naar de beschuldigingen. Even later volgt nog een ontkenning: “Ik kan me er niet in vinden.”

Hoewel hij geen biologische vader van het meisje is, speelde hij jarenlang een grote rol in haar opvoeding. Hij kreeg een relatie met haar moeder toen het meisje 3 jaar oud was. “Ik had een goede band met haar, tot de dag van vandaag nog steeds”, verklaart hij tegenover de rechtbank. Tegelijkertijd omschrijft hij haar als een lastig en koppig kind. Tijdens haar puberteit zou zij volgens hem steeds moeilijker gedrag zijn gaan vertonen.

De rechter confronteert hem ondertussen met verschillende verwondingen die bij het slachtoffer zijn vastgesteld. In documenten zijn foto’s van littekens te zien op haar armen, volgens het Openbaar Ministerie passen die bij het verhaal van het meisje, over hoe zij geslagen is met elektriciteitskabels. Ook komt een beschadigde deur ter sprake, een brandwond op haar hand en een afgebroken stukje tand. Volgens het meisje zou ook haar moeder geslagen zijn door de verdachte, dit ontkent hij.

De verdachte heeft voor vrijwel iedere verwonding een andere verklaring. De brandplek op haar hand zou zijn ontstaan tijdens het bakken van een ei. “Ik heb dat zelf ook wel eens gehad”, zegt hij. Een snee in haar pols zou afkomstig zijn van een ongeluk tijdens het afwassen, waarbij glas haar pols opensneed.

Moeilijke thuissituatie

Gedurende de zitting ontstaat een beeld van een gezin dat jarenlang te maken had met spanningen en problemen. Het meisje zou vaak verhuisd zijn: van een pleeggezin, naar haar opa en oma, naar haar ouders, en weer terug naar haar opa en oma.

Volgens de verdachte botste het regelmatig tussen hem en de grootouders van het meisje. Hij zegt dat haar oma altijd al stookt tussen zijn familie.

De rechtbank in Rotterdam | Foto: Twee

Uit psychologisch onderzoek blijkt dat de verdachte maar gedeeltelijk meewerkte aan de gesprekken. In rapportages wordt wel gesproken over achterdochtig gedrag, narcistische trekken en agressieve defensieve reacties.

Opvallend moment tijdens de zitting is wanneer de rechter hem vraagt hoe ernstig het zou zijn als alle beschuldigingen waar blijken te zijn. De verdachte antwoordt daarop: “Weet je wat het is, de waarheid komt uiteindelijk toch naar boven.”

Slachtoffer vertelt over gevolgen

Halverwege de zitting krijgt het slachtoffer de ruimte om haar spreekrecht te gebruiken. Haar advocaat doet het woord. Hij zegt dat bij haar een posttraumatische stressstoornis is vastgesteld. Ze heeft last van nachtmerries, paniekaanvallen en dissociatieve momenten. Ook vertelt ze over zelfbeschadiging wat zij in het verleden heeft gedaan om momenten met haar stiefvader weg te drukken. Haar bijbaan moest ze uiteindelijk opzeggen omdat dit samen met therapie en school moeilijk te combineren was. Ze gaat nog steeds naar een psycholoog en heeft inmiddels rond de 33 behandelingen gehad.

Aan het einde van de zitting kondigt de advocaat van de verdachte aan een video te willen tonen waarop het meisje lachgasballonnen gebruikt in het huis van haar oma. Volgens de verdediging zou dit haar 'manipulatieve gedrag' aantonen. De advocaat van de verdachte stelde daarnaast dat onvoldoende bewezen kan worden dat het meisje daadwerkelijk is mishandeld. Volgens hem zouden ernstige verwondingen ook zichtbaar moeten zijn geweest voor mensen in haar omgeving. “Als zij echt in haar gezicht geslagen zou zijn, dan had iemand uit haar omgeving dat toch moeten zien?”, aldus de advocaat tijdens de zitting.

Volgens de officier van justitie is er voldoende bewijs dat de mishandelingen hebben plaatsgevonden. De verklaringen van het slachtoffer zouden op belangrijke punten consistent zijn en worden ondersteund door andere aanwijzingen, zoals littekens en schade aan de deur in de woning.

Het Openbaar Ministerie eist een taakstraf van 120 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden, met een proeftijd van twee jaar. Daarnaast vraagt justitie om een schadevergoeding van 585 euro aan materiële schade en 5.000 euro aan immateriële schade toe te wijzen.

De advocaat van de verdachte vraagt de rechtbank om vrijspraak. Volgens de verdediging ontbreekt overtuigend bewijs en zou het verhaal van het slachtoffer onbetrouwbaar zijn.

De uitspraak volgt over twee weken.