Moeder Joni (13) keert terug naar plek waar haar zoon werd doodgestoken

De dag waarop haar leven voorgoed verandert, begint heel gewoon. Op 23 februari 2025 gaat Mariëlle een paar uur werken om een collega te vervangen. Voordat ze vertrekt, zegt ze tegen haar zoon Joni dat hij lekker thuis moet blijven en dat ze elkaar weer zien bij het avondeten. Maar dat moment komt er nooit.

De laatste appjes

Terwijl zij aan het werk is, krijgt Joni meerdere berichten van een klasgenoot. "'Kom nou, kom nou, kom nou', appte hij steeds", vertelt Mariëlle. Eerst blijft Joni thuis, maar uiteindelijk besluit hij toch naar buiten te gaan. De twee spreken af in een bos achter de woningen aan het Fjorddal in Schiedam.

Rond 18:00 uur die avond wordt Mariëlle gebeld door de politie. "Vanaf dat moment veranderde alles." Agenten vertellen haar dat Joni is neergestoken. Hij is geraakt in zijn rug en arm en zijn longen zijn beschadigd. Ondanks zijn ernstige verwondingen weet hij nog zelf hulp te zoeken. Hij bereikt een woning aan het Fjorddal, waar bewoners direct de hulpdiensten inschakelen.

Mariëlle heeft de mensen die haar zoon als laatsten levend zagen nooit gesproken, al sluit ze niet uit dat dat ooit nog gebeurt. "Ik zit natuurlijk toch met een paar vragen."

'Die kus kwam niet meer'

Joni wordt met spoed geopereerd in het Erasmus MC. Mariëlle heeft er alle vertrouwen in dat hij op de best mogelijke plek is. "Beter dan in het Erasmus kun je niet liggen." Vlak voordat haar zoon naar de operatiekamer wordt gebracht, vragen artsen of ze hem nog een laatste kus wil geven. "Ik zei: 'Nee, snel opereren. Die kus komt erna wel.' Ik dacht alleen maar dat iedere seconde telde." Die kus komt er uiteindelijk niet meer.

Na een operatie van ruim tweeënhalf uur lopen zeven of acht artsen de kamer binnen. Nog voordat ze iets zeggen, weet Mariëlle genoeg. "Ik begon te schreeuwen en met dingen te gooien. Ik was helemaal in shock. Het was de zwaarste dag van mijn leven."

Omdat de politie direct onderzoek moet doen, kan ze haar zoon pas enkele dagen later weer zien. "Hij lag er heel mooi bij. Alles was intact. Ik heb toen heel veel met hem gekroeld."

Joni | Beeld: Privé via Rijnmond 

Terug naar de plek waar het gebeurde

Samen met Rijnmond keert Mariëlle ook terug naar de plek waar haar zoon werd neergestoken. Het bezoek aan het bos achter het Fjorddal valt haar zichtbaar zwaar. "Ik doe het voor Joni", zegt ze geëmotioneerd. Dat de middag zo heeft kunnen eindigen, begrijpt ze nog altijd niet. "Ze gingen gewoon even chillen in het bos. Had het uitgevochten, had het met je handen gedaan. Waarom een mes?"

Ook een bezoek aan het Geuzencollege in Vlaardingen roept gemengde gevoelens op. Joni zat er in de brugklas en had het volgens zijn moeder ontzettend naar zijn zin. "Hij wilde er echt niet weg." Toch kijkt ze inmiddels anders naar die periode. Volgens haar trok hij op met jongens die regelmatig voor problemen zorgden. "Hij is beroofd door vier of vijf jongens. Daardoor moest hij zich ook wel bewijzen. Dat waren allemaal jongens van deze school."

Achteraf vielen de puzzelstukjes op hun plek

Terugkijkend ziet Mariëlle meerdere signalen die volgens haar achteraf belangrijk blijken. Zo zou de dader al eerder betrokken zijn geweest bij berovingen en daarbij ook een vrouw in haar rug hebben gestoken. Haar zoon was hier die dag bij, Joni vertelde dat destijds aan zijn 16-jarige zus. "Mijn dochter zei tegen hem: 'Joni, dat kan toch niet? Daar kun je toch niet mee omgaan?' Zij schrok daar ook van."

Ook zijn vader waarschuwde hem nog. "Die zei: 'Wat nou als hij een mes in je rug steekt?' Joni antwoordde: 'Dat doet hij bij mij niet.' Dat is dus wel gebeurd."

De inmiddels 14-jarige dader is veroordeeld tot een jaar jeugddetentie en een PIJ-maatregel, ook wel jeugd-tbs genoemd. Hij moet langdurig worden behandeld en komt pas vrij als deskundigen vinden dat hij voldoende vooruitgang heeft geboekt. Tegen de uitspraak is geen hoger beroep ingesteld.

Het leven dat Joni nooit kreeg

Voor Mariëlle blijft vooral het gemis van haar zoon overheersen. Ze denkt aan alles wat hij nooit meer zal meemaken. "Ik had willen zien dat hij zelf ook papa zou worden, een gelukkig gezinnetje zou krijgen, een leuke baan zou hebben en dat het leven hem toelachte."

Ze hoopt vooral dat mensen Joni blijven herinneren zoals hij werkelijk was. "Joni was een hele lieve, vrolijke, gezellige en gekke jongen. Ik noemde hem altijd 'pikkie'”.

Dit is een artikel in samenwerking met mediapartner Rijnmond.